Posłuchajmy razem Vol. 9

001 RARE BIRD - Sympathy (2:46)
       - nagranie z albumu „Rare Bird” (1969 r.)
002 THE RESIDENTS - Never Known Question (7:04)
       - nagranie z albumu “Not Available” (1978)
003 BABE RUTH - The Runaways (7:29)
       - nagranie z albumu ”First Base” (1972 r.)
004 BLUE OYSTER CULT - Veteran of the Pschychic Wars (8:11)
       - nagranie z albumu “Fire of Unknown Origin” (1981 r.)
005 TRAFFIC - Sometimes I'm Feel So Uninspired (7:20)
       - nagranie z albumu “Shoot Out at the Fantasy Factory” (1973 r.)
006 KING CRIMSON - Fallen Angel (6:03)
       - nagranie z albumu “Red” (1974 r.)
007 BARCLAY JAMES HARVEST - Poor Mann's Moody Blues (6:58)
       - nagranie z albumu “Gone To Earth” (1977 r.)
008 BLIND FAITH - Presence of the Lord (4:50)
       - nagranie z albumu “Blind Faith” (1969 r.)
009 GENESIS - Dancing with the Moonlight Night (8:04)
       - nagranie z albumu “Selling England by the Pound” (1973)
010 THE STRANGLERS - Walk on By (6:21)
       - nagranie z singla towarzyszącego albumowi “Black and White” (1978 r.)
012 BLACK SABBATH - The Warning (10:33)
       - nagranie z albumu “Black Sabbath” (1970 r.)

Pełny czas: 76:01

Na tę płytę wybrałem w większości nagrania wykonawców już obecnie stosunkowo mało znanych lub zapomnianych. Dla doświadczonych miłośników klasycznego rocka to z pewnością nic nowego – może poza The Residents – ale dla przeważającej części tzw. zwykłych ludzi będzie to nie lada gratka.

Na początek piękna ballada „Sympathy” brytyjskiego klasyka progresywnego rocka, zespołu Rare Bird. Zespół ten istniał w latach 1969-1975. Nagranie to znalazło się też na nie całkiem przemyślanej składance wydanej niegdyś przez Polskie Nagrania –Muza w 1976 r. To typowy utwór tej grupy w wolnym tempie z pozytywnym przesłaniem – o miłości której wciąż zbyt mało na świecie.

Amerykański zespół The Residents jest archetypem awangardowego i antykomercyjnego rocka. Jego członkowie nigdy nie ujawnili swych prawdziwych twarzy ani danych personalnych w proteście przeciwko komercjalizacji kultury. Prezentowane tutaj nagranie jest może bardziej smutne w nastroju niż awangardowe w formie (choć nie jest typową kompozycją złożoną ze zwrotki i refrenu). Na pewno jednak same okoliczności wydania płyty na której się znalazł były niecodzienne. Album z którego pochodzi nagranie „Never Known Question” ("Nigdy nie zadane pytania") nagrano zaraz po debiucie, czyli „Meet the Residents” z 1974 r. Płytę wydano jednak dopiero w 1978 r., stąd nazwano go „Not Available” czyli „Nie wydane”. Wynikało to z lansowanej przez grupę „Teorii zapomnienia” („zaciemnienia”?) stworzonej przez współpracującego z muzykami bawarskiego kompozytora N. Senadę (nie wiadomo pewnie czy ktoś taki faktycznie istniał). Zakładała ona, że płyta zostanie wydana dopiero w chwili, gdy wszyscy, w tym sami muzycy o niej zapomną. Stało się to wcześniej z powodu konieczności dochowania umowy z wytwórnia płytą z która współpracował zespół.

Babe Ruth był jednym z wielu brytyjskich zespołów działających na początku lat 70. i grających blues rocka i progresywnego rocka. W tym czasie była to już jednak muzyka nieco archaiczna, a konkurencja na rynku tak duża, że jego kariera załamała się po nagraniu kilku płyt (w 2005 r. zespól się odrodził, ale to już nie to samo). Ujmujący ze serce utwór „The Runaways” pochodzi z debiutanckiego albumu tej zapomnianej grupy.

Z kolei amerykański zespół Blue Öyster Cult był w czasach swej świetności, a więc głównie w latach 70., bardzo znany zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, ale stosunkowo mało popularny w Polsce. Jego nagrania w naszym kraju promowali niektórzy dziennikarze muzyczni, np. Piotr Kaczkowski czy Karol Majewski, ale generalnie, z powodu trudności w dotarciu do jego płyt, nigdy nie zyskał on u nas dużej popularności. Tutaj jedno z jego późniejszych nagrań, za to moje ulubione, „Veteran of the Psychic Wars”. Nagranie to uosabia styl zespołu łączący elementy psychodeliczne, progresywne heavy metalowe i jazzowe, a to wszystko podlane nastrojem mistycyzmu i okultyzmu.

Brytyjski zespół Traffic to jeden z klasyków brytyjskiego psychodelicznego rocka. Klasyczny okres jego istnienia obejmuje lata 1967-1974. W swej stwórczości łączył on folk rocka z brzmieniem psychodelik, a także jazz rocka z dużą dawka improwizacji. Jego liderem był Steve Winnwood – kompozytor, autor tekstów, wokalista i multiinstrumentalista (gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe). Jego głównym wsparciem był perkusista i wokalista Jim Capaldi. Prezentowane tutaj nagranie pochodzi z jednej z późniejszych płyt tej grupy i przywołuje rozterki twórcze jej lidera: „Czasami czuję, że brak mi inspiracji”. To zdanie świadczy o artystycznej wielkości lidera (przyznanie się do słabości) i mogło by być motywem przemyśleń także wielu innych ludzi.

Utwór „Allen Angel” to rzewna kombinacja „In The Getto” Presleya i „West Side Story” wzmocniona emocjonalnie partiami oboju Robina Millera i kornetu Marka Chariga. Ten znany utwór King Crimson rozpoczyna się od instrumentalnej improwizacji z jakiej się pierwotnie narodził. Lider grupy, Robert Fripp, gra tutaj po raz ostatni na gitarze akustycznej (jego typowymi instrumentami były: gitara elektryczna i mellotron). Nagranie to znalazło się na ostatniej przed dłuższą przerwą płycie grupy. Kończyła ona, pierwszy najbardziej klasyczny i progresywny okres w dziejach zespołu. Sam utwór został nagrany w tonacji 4/4 z chórem na 3/4 i opowiada o smutnym losie chłopca, który przyłączył się do gangu Hells Angels.

Barclay James Harvest jest obecnie postrzegany jako jeden z klasyków brytyjskiego progresywnego rocka. Jednak w latach 70. w rodzinnym kraju nie traktowano go zbyt poważnie i oskarżano o naśladownictwo grupy The Moody Blues. Z tego powodu przyklejono mu złośliwą łatkę, że jest grupą „The Moody Blues dla ubogich”. Stąd tytuł tego nagrania, „Poor Mann's Moody Blues”, bo zespół miał na tyle poczucia humoru, że sam strawestował te przezwisko na swoja korzyść. Grupa była bardzo popularna w kontynentalnej Europie, a zwłaszcza w Niemczech. W Polsce jego propagatorem był m.in. Tomasz Beksiński.

Blind Faith, to najsłynniejsza z wszystkich brytyjskich super grup. Powstała w 1968 r., nagrała jeden album wydany w sierpniu 1969 r. i wkrótce później uległa rozwiązaniu. Tworzyło ją czterech muzyków tworzących wcześniej grupy The Cream (Ginger Baker – perkusja, Eric Clapton - gitara, śpiew), Traffic (Steve Winwood - instrumenty klawiszowe, gitara, gitara basowa, śpiew) i Family (Ric Grech - gitara basowa, skrzypce, śpiew). Zespół grał wyrafinowanego blues rocka, z wpływami psychodelicznymi, stąd w brzmieniu bardziej przypominał Traffic niż Cream. Utwór „Obecność Pana” skomponowany przez Claptona jest jego żarliwym wyznaniem wiary, a także jednym z najlepszych w jego kompozytorskim dorobku.

Kompozycja “Tańcząc z Księżycowym Rycerzem” pochodzi z najbardziej klasycznego albumu grupy Genesis “Selling England by the Pound”. Jego szerszy opis zaprezentuję przy okazji prezentacji większej ilości nagrań z tej płyty.

W tym miejscu małe wyjaśnienie. Gdy wiele lat temu przygotowywałem zestawienia moich ulubionych nagrań, starałem się je robić tak, aby dane nagranie występowało na stworzonej przez mnie kolekcji składanek tylko raz. Wtedy powstała także ta składanka. Jednak w miarę upływ lat doszedłem do wniosku, że niektóre płyty podobają mi się w całości lub prawie w całości i zacząłem robić składanki także stworzone z większej ilości nagrań pochodzących z tej samej płyty. W ten sposób w przyszłości stworzyłem kompilację z dużym wyborem nagrań z albumu „Selling England by the Pound” z 1973 r. Zaowocowało to powtórzeniem m.in. opisanego tutaj nagrania na tej składance – pojawi się gdzieś tam w przyszłości (bo to co tutaj pojedynczo prezentuję istnieje od dawna w całej serii płyt kompilacyjnych).

Brytyjski zespół The Stranglers, którego nazwa pochodzi od Dusiciela z Bostonu, jest jednym z moich ulubionych w muzyce rockowej. Po pierwsze, nigdy nie szedł na łatwiznę, grał punk, ale używał wyklętych przez punkowców instrumentów klawiszowych, przez co brzmiał jak uwspółcześniona wersja The Doors. Powstał z pasji czterech ludzi, w tym poważnego biznesmena (Jet Black – perkusja), który rzucił wszystko dla kariery w tej grupie. Zespół zawsze był bezkompromisowy w muzyce i tekstach i umiał wkurzyć nie tylko domorosłych stróżów moralności, ale także zakłamanych polityków i sprzedajnych dziennikarzy. Zespół był sobą nawet wówczas jak przerabiał obce tematy, czego dowodem jest nagranie „Walk On By” skomponowane niegdyś (1964 r.) przez Burta Bacharacha ze słowami Hala Davida. Ich wersja brzmi tak, jakby skomponowano ją jako punk rock, a przecież był to dość niemrawy standard muzyki soul i pop śpiewany pierwotnie przez Dionne Warwick.

Na koniec coś dosłownie mocnego, czyli utwór „Ostrzeżenie” zespołu Black Sabbath. To kompozycja innego znanego wówczas zespołu brytyjskiego The Aynsley Dunbar Retaliation, ale w interpretacji gitarzysty Tony’ego Iommi’ego i kolegów nabrała jakiegoś bardziej mrocznego oblicza. To taki ciężki blues, czyli źródło z jakiego wywodziła się muzyka hard rockowa grana przez Black Sabbath. W początkach działalności grupa nie miała zbyt wielu własnych kompozycji, więc na bazie znanych i wybranych przez siebie utworów grała rozbudowane improwizacje. Utwór „Warning” był jednym z nich.

W linku odnośnik do utworu "Veteran of the Psychic Wars" grupy Blue Öyster Cult
https://www.youtube.com/watch?v=jGKNaIXtBZQ